Waarom De Correspondent meer van hetzelfde is

Sinds woensdag heeft De Correspondent meer dan 15.000 abonnees en gaat dus definitief van start. Daar ben ik blij om, want ik ben een van de eerste 2000 abonnees. U weet wel: die groep mensen die zich tijdens de allereerste aankondiging op DWDD abbonneerden toen ze het hoofd van Rob Wijnberg zagen.

Ik ben namelijk een fan en geloof dat de toekomst van alle media online is.

Maar dat wil niet zegen dat De Correspondent een wonder is en Rob Wijnberg zijn profeet. Nee, De Correspondent lost ook niet alle problemen in het huidige Nederlandse medialandschap op. Het is zelfs niet ‘vernieuwend’. En al helemaal niet ‘revolutionair’. Het is eigenlijk meer van hetzelfde.

Waarom?
Omdat als je gaat kijken naar de website van De Correspondent, je geen enkel nieuw gezicht kunt vinden. Ik ken echt iedere schrijver. Van hun werk. Van hun publicaties. Van hun programma’s. Van Zomergasten. Van DWDD. Het zijn gezichten waar je soms al jarenlang tegenaan kijkt.

Daarmee bouwt De Correspondent verder op een trend die al langer gaande is, namelijk de homogenisering van het Nederlandse medialandschap. Daarmee bedoel ik dat onze mainstream media (tv, radio, kranten en de belangrijkste tijdschriften) gedomineerd worden door dezelfde gezichten. Aan de tafel van DWDD zitten steeds vaker steeds dezelfde mensen. Hetzelfde geldt voor RTL Boulevard. Of Life4You. Of Sterren springen. Waar men vroeger nog regelmatig koos om ‘normale mensen’ uit te nodigen, kiest men tegenwoordig steeds vaker voor ‘belangrijke namen’, wat vooral neerkomt op de ‘bekende gezichten’. Daardoor zitten lifestyleprogramma’s vol toppers, reallifeprogramma’s vol Barbies en Pattys, politieke programma’s vol Frits Wester en ga zo maar door.

En dat gebeurt niet alleen bij televisieprogramma’s: de poule van columnisten en schrijvers van opiniestukken in de geschreven media is ook bijzonder klein. En vaak ken je die mensen óók van tv. En dan heb ik nog niet eens iets gezegd over Linda magazine of Maarten magazine. Moet je nagaan.

Nu heb ik niets tegen die mensen of tegen die tijdschriften, maar hierdoor bepalen steeds minder verschillende mensen het medialandschap. Doordat De Correspondent de schrijver centraal wil stellen en direct een blik bekende intellectuelen en opiniemakers opentrekt, versterkt het onbewust deze trend. Overigens sta ik niet alleen in die gedachte: HP/De Tijd formuleerde het als ‘een journalistieke Lowlands‘. Ik raad je dat stuk van harte aan.

Maar de opzet is toch revolutionair?
Het is revolutionair dat Rob Wijnberg in slechts 8 dagen een marketingcampagne en imago kan opzetten die een online krant van de grond krijgt vóór achtergrondjournalistiek, zónder adverteerders en mét een betaalmuur. Dat was tot deze week commercieel gezien ondenkbaar.

Maar het idee ‘de schrijver staat centraal’ is niet nieuw. Niet in bladen en al helemaal niet op internet. De Correspondent doet qua opzet veel denken aan The Post Online, zij het dat De Correspondent nog moet beginnen, grote namen aan zich probeert te binden door ze aandeelhouder te maken en ‘kwaliteitsjournalistiek’ belooft. Tot nu toe begrijp ik dat ik daar achtergrondverhalen en opinie bij moet denken. TPO-Hoofdredacteur Bert Brussen kwam in zijn reacties op Twitter en Facebook over De Correspondent redelijk gefrustreerd over. Mocht dat het geval zijn, dan snap ik dat wel.

Sowieso is de woordkeuze ‘revolutionair’ natuurlijk ongelukkig. Wikileaks, de website die list en bedrog van machthebbers genadeloos bloot legt, is een revolutionair journalistiek medium. Al Jazeera, die de Arabische wereld onafhankelijk kan duiden van binnenuit zonder goedbedoelde westerse bemoeienis, is een revolutionair journalistiek medium. Twitter, dat ervoor zorgt dat iedereen verslaggever kan zijn van het nieuws ter plaatse, is een revolutionair journalistiek medium.

Commercieel gezien is De Correspondent misschien al een succes, maar in het geweld van dergelijke grootheden, past een gezapig Nederlands projectje vooralsnog bescheidenheid.

Advertenties

Een gedachte over “Waarom De Correspondent meer van hetzelfde is

  1. Er zijn echt nog wel programma’s over die zich niet schamen om mensen uit te nodigen buiten het gangbare medialandschap. De ‘actuele gasten’ van Pauw en Witteman zijn naar mijn mening uit het leven gegrepen. Vele van de Zomergasten zijn verrassend – of waren dat destijds.

    En eerlijk gezegd vind ik het ook helemaal niet verrassend hoeveel mensen ‘zomaar’ hun geld naar de Correspondent gestuurd hebben. Dit doen mensen dagelijks bij kickstarters en andere crowdfundingprojecten, met als verschil dat dit project zo high profile opgezet is en zo in de schijnwerpers is gezet, dat het gevolg – duizenden abonnees binnen luttele weken – niet ‘revolutionair’ is. Gewoon goed getimed. Meer niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s